برای خیلی ها این سوال مطرح است که درمان قرار است چه قدر طول بکشد و کی و چه زمانی به چه نتیجه ای می رسد. برخی از رویکردهای درمانی پروتکل های درمانی خاص دارند که مشخص می کند برای هر اختلال روانی، تعداد جلسات درمان باید چقدر باشد و در هر جلسه تا کجای کار باید پیشروی کرد. این رویکردها معمولا رویکردهای مساله محور و مشکل محور هستند و هدف آنها بیشتر رفع علائم و نشانه ها است.
اما در رویکرد روانپویشی که رویکردی فرایند مدار بوده و در پی ایجاد بینش، آگاهی و تغییرات ریشه ای تر است چنین ساختارهای از پیش معینی وجود ندارد و طول زمان لازم برای رسیدن به نتیجه دلخواه با توجه به نوع مشکل و نیز انتظار فرد از درمان، در مورد افراد مختلف متفاوت است. کسی ممکن است حتی یک جلسه را برای خود کافی بداند و به آنچه نیاز دارد در همان یک جلسه دست یابد و کسی ممکن است بخواهد ماهها و یا حتی سالها تحت درمان باشد.
به علاوه وقفه در درمان نیز امری کاملا طبیعی است. ممکن است کسی چند جلسه مراجعه داشته باشد اما به دلایلی بخواهد یا ناچار شود وقفه ای در درمان ایجاد کند. این وقفه به هیچ و جه به معنای شکست درمان نیست و صرفا بخشی طبیعی از فرایند درمان به شمار می رود و مراجع می تواند هر وقت که بخواهد روند درمان را از سر بگیرد.