رستگاری از شاوشنک» از همان سالی که ساخته شد همیشه در شمار لیست فیلم های برتر و محبوب تاریخ سینما بوده است. یکی از دلایل محبوبیت فیلمها این است که قهرمان داستان، که در اینجا اندی دوفرین است، تجلی توانایی هایی می شود که دوست داریم خودمان واجد آن باشیم و او به نیابت از ما آنها را به عهده می گیرد.
اندی دوفرین ثابت می کند که حتی در زندان یعنی زمانی که تحت انقیاد نیرویی فراتر از خودمان هستیم، هم می توانیم به شیوه خودمان زندگی کنیم و کنترلی هر چند حداقل بر زندگی مان داشته باشیم و همان کنترل حداقلی می تواند کلید نجات ما باشد. دوفرین با سبک زندگی منحصر به فردی که در زندان برای خودش می سازد نشان می دهد که مساله این نیست که در کجا باشی، مساله این است که با جایی که در آن هستی چطور برخورد می کنی. همان جا که کسی در شب اول ورود از وحشت نفله می شود، کسی دیگر می تواند “در تلاش” برای رهایی باشد، تلاشی که گذران لحظات حال حاضر را هم راحت تر می کند.
اندی دوفرین آن بخش هایی از رویدادها را که قادر به تغییر آنها نیست می پذیرد و در گام بعد به سمت تغییر بخش های دیگری می رود که در میدان اختیاراتش هستند. سبک زندگی قهرمانانه ی دوفرین ترکیبی است از اصول پذیرش واقعیت و تعهد به تغییر، آمیخته با صبوری و جسارتی خردمندانه. همین ها کلید رستگاری اوست.
رستگاری دوفرین قریب به ۲۰ سال طول کشید اما نه آن ۶۰۰ سالی که رفیقش گمان می برد. فرق این دو عدد در آن است که اولی به عمر آدمی قد می دهد و دومی نه.
